Granica Helmstedt–Marienborn i droga betonową “czwórką” przez NRD w okolicy Erfurtu.
Pierwszy raz do Polski – byłej Polski Ludowej
6 października 1989 wyruszyliśmy w pierwszą podróż do ojczyzny. Pierwszą od czasu naszej ucieczki w 1981. Przez osiem lat nie mieliśmy praktycznie żadnego kontaktu z krajem, Polakami i językiem ojczystym. To był powrót do naiwnej i wyidealizowanej młodości.
W środku październikowej nocy, zmęczony, niedoświadczony kierowca, dojechałem do granicy w Marienborn.
Granica Marienborn–Helmstedt
Dojeżdżamy do granicy. Betonowa pustynia. Przejazd wyznaczonym wąskim korytarzem otoczonym wartowniami. Ograniczenie szybkości do 5 km/h. Wjeżdżamy na olbrzymi teren oświetlony jak w dzień z 12 wysokich masztów, łącznie 360 najmocniejszych halogenów. Przed nami kilka samochodów w kolejce do skrzynki gdzie trzeba zdać paszporty. Paszporty znikają w czeluści skrzynki od której biegnie kilkudziesięciometrowy tunel którym, jak mamy nadzieję, dokumenty transportowane są do budynków enerdowskiej straży granicznej gdzieś przed nami. Zaczyna się czekanie. W środku nocy. Zmęczony podróżą ale w napięciu co będzie dalej.
Po trwającym wieczność, jak nam się zdaje, czekaniu możemy podjechać do budki gdzie skrupulatnie przejrzany jest samochód i sprawdzone dokładnie wszystkie dokumenty. Socjalistyczna władza nie brzydzi się pieniędzmi więc musimy wykupić za 15 DM wizę tranzytową. Można było jechać. Drogi były dwie: Transit W-Berlin i Transit Polen.
A. Skibiński
wiatrak.nl / 7.11.2014
Grenze Helmstedt – Marienborn, ueber Betonplattenweg “vierer” durch die DDR nahe Erfurt.
Das erste mal nach Polen – ehemaliger Volksrepublik Polen
Am 6. Oktober 1989 sind wir zur ersten Reise ins Vaterland aufgebrochen. Erste seit unserer Flucht 1981. ( Jahre lang hatten wirpraktisch kein Kontakt mit unserem Land, mit polnischen Buergern und unserer Muttersprache, Das war eine Rueckkehr zur naiven und idealisierter Jugendzeit.
Mitte einer Oktobernacht bin ich, ein mueder unerfahrener Fahrer, an die Grenzein Marienborn angekommen.
Grenze Marienborn – Helmstedt
Wir naehern uns der Grenze. Eine Betonwueste. Die Durchfahrt ueber engen Korridor, umringt von Wachtuermen. Gechwindigkeitsbegrenzung bis zu 5 Km/h. Wir erreichen ein riesiges Gelände beleuchtet, als ob es Tag waere, von 360 staerksten Halogenscheinwerfern auf 12 hohen Masten. Vor uns stehen einige PKWs in der Schlange zum Kasten, in den die Paesse abgegeben werden. Die Paesse verschwinden in der Oefnung des Kastens, von dem über ein Tunnel von zig Meter die Dokumente, wie wir hoffen, zu den Ständen der DDR-Grenzer transportiert werden, irgendwo vor uns. Das Warten beginnt. Mitte in der Nacht. Von der Anreise ermuedet aber in Anspanung was weiter pasiert.
Nach gefuehlt ewigem Warten könnn wir ein Wachstand erreichen , wo unser PKW gewissenhaft dursucht wird und alle notwendigen Unterlagen genaustens ueberprueft werden.die sozialistische Behörde verabscheut kein Geld, also wir muessen ein Transitvisum fuer 15 DM kaufen. Jetzt konnten wir weiterfahren. Zur Auswahl standen zwei Wege: Transit Westberlin und Transit Polen.
A. Skibiński
wiatrak.nl / 7.11.2014
Tutaj Niemcy i Europa do 24 marca 1990 roku do godziny 9 rano były podzielone.
Sam fakt delimitacji granicy nie ma żadnego wpływu na krajobraz kulturowy, piętno odciska na nim dopiero demarkacja granicy. Demarkacja to oznaczenie delimitowanej (na mapach) granicy bezpośrednio w terenie poprzez wzniesienie widocznych znaków symbolizujących granicę wzdłuż jej przebiegu i ich utrzymanie (Prescott 1990, s. 75). Oczywiście demarkacja nie zawsze następuje i większość granic świata jest delimitowana, ale nigdy nie zdemarkowana (Glassner, de Blij 1989, s. 73).
Marek Sobczyński. “Granice polityczne w krajobrazie – krajobraz pogranicza”. Studia z Geografii Politycznej i Historycznej 07:25–70
Alleine die Tatsache der Delimitation der Grenze hat keinen Einfluß auf die Kulturlandschaft, erst die Demarkation der Grenze stigmatisiert sie. Demarkation bedeutet eine Festlegung direkt im Terain einer (auf Karten) delimitierten Grenze durch Errichtung und Instandhaltung von sichtbaren Zeichen, die die Grenze in ihrem Verlauf symbolisieren. (Prescott 1990 S.75) Selbstverständlich wird die Demarkation nicht immer durchgefuehrt und die Mehrheit der Grenzen in der Welt ist delimitiert aber nie demarkiert.(Glassner, de Blij 1989 S.73).
Marek Sobczynski. “Politische Grenzen in der Landschaft – Landschaft des Grenzgebietes” Studien der politischen und historischen Geografie 07:25-70
Miejsca pamięci niemieckiego podziału
Niemiecko-niemiecki skansen powstał w 2003 roku na pograniczu turyńsko-bawarskim. Głównym obszarem skansenu są miejsca pamięci w miejscowościach Behrungen i Berkach w Turyngii oraz Rappershausen w Bawarii i znajdują się one na dawnym odcinku granicznym 44.
Gedenkstätten der deutschen Teilung
Das deutsch-deutsches Freilandmuseum wurde 2003 an der thueringisch-bayerischen Grenzregion gegründet. Hauptbereiche des Freilandmuseums sind die Gedenkstätten in Behrungen und Berka in Thüringen und Rappershausen in Bayern, die sich auf dem ehemaligen “Grenzabschnitt 44” befinden.
